اسیران جفا

ما عاشق و شیدای توای ذات خداییم
در راه رسیدن به تو ازخویش جداییم

در کعبه وبُتخانه وهم دیر و کلیسا
ما در طلب عشق تو و وصل و لقاییم

با لطف تو اشرف شده آدم بدو عالم
افزون زملک قبله ی مخلوق تو ماییم

هستیم به خلقت همه ازگوهرواحد
خاکیم ولی زنـده ازآن نورصفاییم

قومی به خطا رفت چو ابلیس به تکبر
از او بگریزیم و همه سوی توآییم

بربنده ی توهرکه ستم کرد خدایا
در راه نجاتش همگی دست دعاییم

آیات تورا برکف بیگانه نهادند
فرعون شـده حاکم و درچنگ بلاییم

در کابل و بیروت و یا غـزه و بغـداد
در آتـش بیداد اسیریم و فناییم

شـد حکم تو ودین تو پامال ستم ها
بااین همه گویند که مردان خداییم

یارب توبما نصرت و توفیق عطا کن
مظلوم و ستمدیده ، اسیـران جفاییم

بگذاربه عصیان«زریرت» قلم عفو
لطف و کرمی کن که درسهووخطاییم

ستراسورگ
فرانسه

این غزل در زمان حمله رژیم صیهونستی اسرائیل بر باریکه غزه سروده شده است.

.2009 20.02

فراق دوست مرا ساخت بی قرار آخر     بگــــــــــرد خاک درش کرد انتظار آخر

بگفت بلبلی وقت سحـــربزیروبمـــــم      گذشــــــــــت نوبت گل فصل نوبهارآخـر

رسید وقت خزان و شدند گلهــــا هــم      خراب وزیر وزبر شد بخاک و خار آخر

هزار عیش وطرب در جهان بیارایی       و می بیاد اجل گردی خاکســــارآخــــــر

اگر بدور زمان تخــت سلطنت داری       چسود زیر لحـــد خواهی رفت زار آخر

نصیحت کنمت دل بروزگار مبـــــنـد       بحسرت زن و فـرزند ورزوگارآخـــــــر

مکن ز دست جدایی شکایت ای محوی

که میرویم  ز جان سوی گلعـــذار آخر

قشنگ است که قشنگ است

یار من چه خوشنمایی سـروپا قبا قشنــگ است

نوگل وشــــیرین ادایی عشوه و ادا قشنگ است

گه سراغ دل نگـــــــــــیری زشکسته و اســیری

گل من چه سخت گیری بتواین جفاقشنگ است

بدوچشم گل پرستت به نگاه شـــــوخ مــــستت

به کـف سفید دستت به به حنا قشـــــنگ است

خم زلفـــــــــــــــک سیاهت برخ چو روی مــاهت

بخدا خدا گواهـــــــــــت طره سیا قشــنگ است

حالتی فسرده و زار دل خونچکــــــــــــان بیـــمار

غصه و سرود و اشــــعار بخدا مـــراقشنگ است

صــــــورت چـــــو آفـــتابت لب میگـــــون و عنابت

بدوچشم نیم خوابت تو بگو چرا قـــشنگ است؟

تا ترا او آفـــریده دست از قلــــــــــــــــم کشیده

بجهان چو تو ندیده صنــــــــع کبریا قشنگ است



مستی

مهرخ من شراب ده تا که خـــــــــــمار بشکنم

باز حــــــــــــریف گل شوم جوش بهار بشکنم

هـــــــوش ربوده از سرم مستی یاد چشم او

تا بکجا پیاله را شـــــــــــــــب از خمار بشکنم

امشب خوشست مستیم بهرچه غافلی زمن

خیز بده قدح مرا تا که قرار بشـــــــــــــــــکنم

ناله و گریه تا بکــــــــــــی رنج خمار تا به چند

رسم ســــــــــکوت را مگر در این دیار بشکنم

خرقه به آتش افــــــــــــگنم لاف ریا نمی زنم

توبه و عهد سست خود من آشــــکار بشکنم

رحمت ما خیال تو لجه پر طــــــــــــلاتم است

بلبل این باغ و گلم صوت هزار بــــــــــــشکنم

بنام خداوند متعال

دو موجود هستی گرامتر است _ یکی مادر و دیگریش میهن است

خشم لبريز از مهرباني:

مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده ايم و ستوده ايم، ولي من، لحظه هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي ستايم؛ لحظاتي که پايم در راه مي لغزيد و سوي بيراهه مي رفتم؛ لحظاتي که دست به خطا مي بردم و از سر جهل راه عصيان پيش مي گرفتم. نه به کلام او دل مي سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعي مي نهادم. سر در جيب جهالت فرو کرده، راه خود مي رفتم و او چون کوهي سترگ، راه بر من مي بست. چون رودي خروشان مي خروشيد، آن گونه که خود را خردتر از آن مي ديدم که نافرماني کنم و چه زود پرده جهالتم دريده مي شد و چشم دلم گشوده، و مي ديدم که با آن خشم لبريز از مهرباني اش، چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است و آن گاه، فروتنانه به سپاسش مي نشستم.

بدینوسیله صمیمانه تبریکات و تمنیات خویش را بمناسبت روز گرامی ((مادر)) که امروز ه یکشنبه ۲۴ جوزا  مصادف به آن است به تمام مادران گرامی میهن بخصوص شما  مادران وطنم عرض داشته و از خالق عالم  آرزوی صحتمندی و سرفرازی شما را استدعا می نمایم.

با عرض حرمت

عصمت الله مهربان

بهـا  ر ا مر و ز کا ر ا  ز سر  گـر فـتـه         به کف چر خ فلک سا  غـر گر فته

رسید پیغا م و نو ر و ز هم گـل آ و ر د          به بو ستا ن عند لیبا ن  پر گر فته

ببین د ر جا نب صحر ا چه حا ل ا ست          و طـن ر ا لشکـر ی د  لبر گـر فته

ز نـو  ر  و جلـو ۀ  آ  ن  نا  ز نـیـنـا ن          ز مین چو ن آسما ن ا ختر گر فته

به  بز م  آ ن حـر یـفـا ن شکـر نـو ش           بسا  ط  ا  نـجـمن  شکـر  گر فـته

به  حـیـلـه ، بلکه د ر هنگا م غا ر ت            پر یر و یا ن به کف خنجر گر فته

به شو خی  بهـر قـتـل  نـو جـو ا نا ن             نقا ب ا ز رو ی یکد یگر گر فته

چـمـن ا ز خـو ن چشـم مستمنـد ا  ن              سـر ا سـر لا لـۀ ا حـمـر گـر فته

د و ز لفـا نش چـو شـا م بینـو ا یا ن             ما ه د ه و چا ر ر ا د ربر گر فته

د لـم ا ز اشـتـیـا ق آ ن گـل ا نــد ا م               مـثـا  ل  نا  ر آ ذ ر د ر گـر فـته

فـلک ا  ز  آ  ه  و د  ر  د آ تـشـیـنـم              غبـا ر د  ر د خـا کـستـر گـر فـته

مگر فـر ز نـد نا شـا یستـه  بـو  د م              کـه آ ه با ب ، من ر ا د ر گر فـته

عز یز ا ین نسخۀ ا قبا ل من  ر ا

خر ا ب ا ز صفحۀ  د فتر گر فته

قلب پریشان 

ماه من بر یاد تو قلبم پریشان است هـنوز                  رنگ زرد و آه ســــرد و دیده گریان است هنــوز

گرندارم قـــــــــــدرتی تا نام تو سازم بیان                  نقش برقلبم چو نقــــش ماه تابان است هـنوز

گاه نپرسیدی زحال عاطف دلخــــسته ات                   با امید دیدنت در بیت احــــــــــزان است هنوز

قامتم چون خانه نون خم شـده ای نازنـین                  رمز عشق تو درون سینه پنهان اســــت هـنوز

گاه به بازار غــــــــــلامان پا بنه از روی ناز                   چاکرت را بین که سرخیل غلامان است هـنـوز

از قدومت کلــــــــــبه تاریک مرا نور بخش                   از فراقت سالها است سینه بریان است هـنوز

بی وجودت کی برون آید زسینه درد وغـم                   اشک غم بریاد تو برکنــــــج دامان است هنوز

بعد مرگم پا بنه بر مرقدم ای ســـــیم تن                   تا زنم فریاد گویم دل پرارمـــــــــان است هنوز 
گاه زخاک کــــــالبد عاطف نمی روید گـــــیاه

چون که داغ هجر تو بردل فراوان است هنوز 

مشـــعل  وحدت 

مبـــارک بـــاد نــــوروز خجستــــــه

که سرما از دیاران رخـــت بستــــــه

چودیبا سبـــز پوش است کوهساران

زباد جان فضـــای مشــک رستــــــه

  بهـــار آمـــد بــیا تــا گل فشـــــا نیــم

سرود صلــح و یک رنگی بخوانیـــم

بیا که مشعل و حــــدت فــــرو زیـــم

که از فیضش شبی ظلمـت بــرا نیـــم

بیـــــا د روز نــو با یــــــد شگفتـــن

چــو آهــو در تـــلا ش کــار جستـــن

ز فرصــت بهرهء بسیـــــار با یـــــد

غبــــار کا هـــلی از خویش شستـــن

گلی یکرنگـــــی و الفـــت بکــار یـم

به کــار مردمی همـــت گمــــار یــم

دهیـــم دســـت بــرادر وار بـــا هـــم

بنای گلـــشن و حــــدت گــــذاریــــم

صـــبـا آورد بـــوی نـــــو بـــهـــاری

شمیم و عطـــر گــل از لا لــه زا ری

خو شــا فصـل  بهــاروتازه گی هـاش

که فصل  جنبش است و کـــاروبـاری

ببــارد همچو در, بــــاران رحمـــــت

که گـــردد ملک افغـان پــر زنعمـــت

بچیــنـــد, دامــن و یــرانـــگــــری را

زکشـــور دایمــا, آن دســــت قـــدرت

خـــــدا دادت, مــــا ل و زر بســـیـــار

بگیـــــر دســت یتیــم و پیـــر بــیمـــار

چو بــو گل شوو دل شــــاد گـــــردا ن

که با شــی ســر فــراز دیــن و هم دار

الهــــی ملک مــــا آبـــــاد گـــــردا ن

دل افســــرده گا نش شــاد گـــــردا ن

کشیـــــده اهــل میهــــن رنج بسیــــار

زبنـــــد غــــم هــمـــه آزاد گـــــردان 

عزیزه عنایت  

18/3/2009 –

هالنــد شهر تیلبـــــرخ

بهار بادغیس 

بادغیس فـــــــدای دامنه ای کوهسار تو

سرســـــــــــبز و پرشکوه بود هر بهار تو

خــرم ز فیض رحـــــــــمت حق گلعذار تو

کشتِ حـــلالِ مـــــــــزرعه باشدشعارتو

پر حــــــاصل و مـــــــــفید بود هر دیار تو

یارب خجــسته دار بهار خجــــــــسته را

دامـان کوهــسار و درخــــــــتان پسته را

لطـفی کـن و کرم، دهـــــاقین خسته را

بار دیگـــــــــر گــــشا تــو ابواب بسته را

تا کــی کــــــــشیم دست نیاز انتظار تو

مطرب به چنگ و نی ســــــرنغمه واکند

بلبل به لحن خـــــوش سروش و نوا کند

در گلشـــــــن بهار چه شــــوری بپا کند

هرکس به نحو مدح و ثنـــــــای خدا کند

پرشور و پرنشــــــــــــــاط بود لاله زار تو

برچشم من دیار و رخت مثل گلشن است

هر خارکز زمین تو رویدچو سوسن است

این شهر شهر حنظله شعـر افگن است

آری دیــــــــار و  برزن تو باب دیدن است

شـــــــــعر آفرین و روح فزا است مزار تو

رحمت هوا و منـظر بادغـــــیس صفا بود

بی شک همه زصنــعت و لطف خدا بود

این سرزمینی بی نظــــــــــــــیر آریا بود

افــــــــــــــسرده را دیدن اینجا شفا بود

جوش و خروش فصــــــــل بهار افتخار تو      

رحمت الله  

بادغیس

                                                    رخ نیکوی بهار

کنون از پرده برون شد رخ نیکوی بهار       ***     چهره افروخته هر جا گل خوشبوی بهار

جامــــه سبز که خیاط ازل دوخته است      ***     بازپوشانده فلـــــــک بر قد دلجوی بهار

لذت آب بقــــا در لب هـــــــر زنده لی        ***     گر بنوشد به سحر قطــرهء دلجوی بهار

ژاله از ابر سیه رقص کنان تا دم صبح         ***     رشــــته سازد زجواهر سرگیسوی بهار

گل پیچان زطراوت کمر سروگــــرفت           ***     طوق زرین شده چون سلسله موی بهـار

خواهی اسرار طبیعت بتو ظاهر گــردد       ***     باز کــــــن دیده بینش بنگر سوی بهار

زینت باغ شده مسند گل درهمه جـــــــا    ***     بلبلان مست وغزلخوان به سرکوی بهار

لاله سرخ نشان لب گـــــــــــلنارئی تو       ***     تیغ آلوده بخون درکــــــف هندوی بهار

                                             باز(ارفاق) ترا گاه گهی در دل شب

                                           ساغر ناب دهد ساقئی  مه روی بهار  

بیست سال قبل پدرم این قصه خود را برای من بازگو نموده وگفت یک روزی که ساعت اول عصر بود من سخت مریض بودم درویشی مرا از در سرای صدا زد ، بدرب حویلی رفتم درویش گفت در خانهء خود هیچ چیز ندارم خدا گفته بامید تمام نزد شما آمدم ویقین کامل دارم که مشکلات مرا شما برطرف خواهید ساخت سپس گفت اگر دارید کمی چای خشک برایم بدهید من در جواب گفتم همین حالا در خانه ء ما هم یک مثقال چای وجود ندارد گفت اگر یک قرص نان بدهید چند شب است اولاد هایم سر بی شام بخواب گذارانیده اند.گفتم به طالع تو آرد خلاص شده و گندم را به آسیاب برده اند شاید فردا آرد بی آورندو آرد پیدا شود. گفت اگر دارید مبلغ پول بدهید تا غذا بخرم بخونسردی جواب رد داده و گفتم امروز هم هیچ پول نزد من وجود ندارد و فردا شاید از کرایه برای ما پول برسد اکنون حبه و دیناری نزد ما نیست که برای تو بدهیم درویش نهایت مایوس شده و رنگ آن سخت پریده و متغیرشد بدون آنکه با یکدیگر خدا حافظی نمائیم بخانه رفتم فردای آنروز که در ویش آمد من چندین برابر خواسته های درویش را چای ,نان و پول نقد تهیه دیده و نزد او آوردم درویش که این همه را دید حالش متغیر شده و رنگ او سرخ شد و حال او بجا آمد خوشحالی ومسرت بیش از حد  درچهره اش  نما یان شد همه آنهای را که برایش  پیشکش نمودم از من گرفته از جای خود بلند شده و حمامه اش را در حال از سربرداشته رو بقبله ایستاده بصدای بلند دعا کرده و گفت خدایا دیگر زندگی نمی خواهم از عمر و زندگی من اگر یکروز مانده ویا صدسال برای این مرد  بده ، درویش خود را جمع و جور کرد و او راه خانه ء خود  را درپیش گرفت. القصه درویش بمحض اینکه بخانه اش رسید بزمین افتاده و از دنیا رفت من بعد از چند روز از مریضی سخت که داشتم شفا یافتم وسالهااست که زنده ام و درویش از دنیا رفت.          پایان

                                                                                                   ارسالی: انجینر هارون انیس

                                                                                                    نویسنده: گل احمد درویشی

بر مرگ درخت گریه بسیار کنید – نفرین به تبر زین وتبر دار کنید.

جنگل پسته بادغیس که از شهرت بسزا برخورد دار است روزگاری اکثریت بادغیس زمین را احتوا وتحت پوشش خود قرار داده بود که جنگل ارچه وپسته با هم وصل بوده است، که گویای این حقیقت همانا موجودیت درختان پسته در زیارت گاهایکه که اضافه از صد سال قدامت دارد میباشد، چه این مردم مثل سایر مسلمانان به زیارتگاها عقیده راسخ داشته وهم از ترس اینکه قطع درخت پسته در زیارتگاها آسیب وضرری برای شان برسد اجتناب ورزیده وحتی در حفاظت آن نیز سعی مینمایند، امروزه جنگل پسته لیق وارچه لیق دامن شان از چهار طرف برچیده شده که مسافات زیادی را از هم فاصله گرفته اند، بیرحمانه به جنگلات که یک مقدار مشکلات اقتصادی ساکن حشو وجنگل وداخل آن را سالیانه مرفوع مینمود هجوم برده با قطع درختان هر چه که از دست شان بر آمده دریغ نکرده اند. فقط از هر چمن سمنی به طور یادگار باقی مانده.

مرا به یاد حقیقتی نه افسانه ئ می اندازد که فشرده آن را توضیح مینمایم: به گفته بزرگان وموی سفیدان که اضافه از هفتاد سال عمر دارند وهم زبان زد خاص وعام میباشد  در سال 30 الی 35 خورشیدی شخصی بنام محمد حسن ملقب به شیرین سخن هراتی عهده دار مدیریت زراعت وجنگلات وقت بوده ودر حفاظت جنگل پسته وارچه سخت میکوشید و شخصآ همه وقت از جنگلات مذکور دیدن مینموده است.

روزی حین گشت وگذار در بین جنگل پسته به شخصی بر میخورد که درخت پسته را قطع ومصروف ساختن کنده گاو رانی ویا وسیله قلبه وشخم زمین میباشد، بر آن احساسات غلبه وخود زا از اسپ به زیر انداخته شخص قطع کننده درخت را دستگیر وهمراه با محافظان جنگل معیتی اش به شهر میاورد، بدون معطلی نامه های به اطراف واکناف فرستاده میشود ودر نامه از اطراف با نفوذ وموی سفیدان دعوت به عمل میاید تا در مراسم تشیع جنازه پسر نوجوان شیرین سخن که در آوان جوانی ونو باوه گی به قتل رسیده اشتراک نمایند، با شنیدن این خبر همه ئ مردم به خانه محترم شیرین سخن گرد هم آمده و تابوت که در آن کنده گاورانی جابجا شده بود به محل زیارت گاه انتقال وقبل از آنکه مراسم جنازه ودفن به تعبیر اینکه پسر موصوف میباشد برگزار گردد، محترم شیرین سخن اجازه خواسته با لهجه غم انگیز که واقعآ از قلب وی سرچشمه گرفته بود محموله تابوت را فرزند خویش خطاب وبا ریختن اشک ومردم نیز این مصیبت وارده را هم با وی غم شیریکی واظهار هم دردی مینمودند.

به ادای این سخنان که من فرزند وجگر گوشه ئ خویش را با خون دل به سن نوجوانی رسانیده یک ظالم وبیداد گر با تبر واره فرزندم را به قتل رسانیده ومن را به گلیم ماتم نشانده است، با اظهار این سخنان این شاعر صوفی ومرد حق بعدآ مردم را به دیدن صورت نوجوان خویش دعوت مینماید، وقتی که نقاب از روی تابوت برداشته شد مردم مات ومبهوت به طرف چوب تراشیده شده نگریسته وتحسین به احساسات این دل سوز واقعی نمودن وشخص مجرم به پنجه قانون همان وقت سپرده شد تا بسزای اعمال بدش برش برسد.

امید وارم تا مسئولین امروزی چنین حماسه از خود به یاد گار گذاشته تا نسل های بعدی خدمات شان را تمجید نمایند، چون مرحوم شیرین سخن هراتی که هنوز هم قصه وی بر سر زبان ها است.

شاعری در وصف جنگل پسته در آن زمان چنین سروده است:

جنـــــــــــــگل پسته بود باغ وطن

میوه اش هم طعمه ئ با مرد وزن

هم حیات مردم بادغیس زمین

بهر اوصافش یکی شرح چنین

پسته لیق کان بود شاه وگدا

پسته اش دُر بود هم پر بها

هر کسی از بار او فیض برد

هم غنی وهم فقیر از وی خورد

مغز پسته تا به امریکا رود

در بدل جنس دیگر بر ما دهد

چوب خشکش عاید بسیار است

بر مواشی بس علوفه زار است

هست جواهر خیز بسی این جنگلات

با اهالی بس کلید مشکلات

شول پسته را حفاظت داشتن

با قرق چون حصه ها بگذاشن

گردش جنگل بسی مامور ها

با محافظ ها بسی دستور ها

آنچه تعریفی کنم از بادغیسات

پر ثمر باغیست اما جنگلات

بلکه پیداوار بادغیس پشم وپوست

زیره وقالین همه مالی ز اوست

غیر مشروب آب کم اندر ولا

بند اگر بسته شود با چند جا

اولا حوض خودایئ بسته دار

دومین آب شاره را اندر شمار

رونق کار زراعت سر بسر

فائده گیرند تمامی خوبتر

آب اگر آید به مرکز زارعان

میکنند دائم دعای خیر دان

منبع آبی از آنجا میشود

آب یاری مرکزی ما میشود

میشود باغی زراعت این زمین

همت ملت اگر باشد چنین

مملکت آباد گردد از غنی

گر کنند مصرف بلی پول را همی

هر طرف همسایگان آبادی است

بادغیسات پس مانده هر وادی است

گفت درویشی به توفیق غفور

شعر بی نظمش به تقدیم حظور