زمستان و غریبا ن

                                     بـــاز آمــده انــدوه زمـستــان غــــریـبــان

                                      گــریــد, دلـم ازحـــال پــریشان غــریـبـان

                                         یکـد م  نشـود دل بــه بــرم را حت و آرام

                                         از حالت و از سفره ی بـی نان غریبـــا ن

                                         چون بید  بلرزند ز خنک شام و سحرگــه

                                         اطفال بــرهنــه تـن و حیــر ان غــریبـــان

                                         بی جامه و پاپــوش و گـرسنـه نشـود گـرم

                                         از شــدت ســرمـاه تــن لــرزان غــریـبــان

                                         امراض بــود حاصل  هر یک ز ضعیفــی

                                         کسی نیست بجــویــد رهء  درمـان غریبا ن

                                         گه خیمه ی ژولیده و گه دشــت پناه اســت

                                         بر کودک و بیما رو به پیــــران غر بیــا ن

                                         هـرروز,رود مـرد غـــریــب از پـی کـاری

                                         نالان بـه صفء تــوده ی میــدان غــریبــان

                                         بــا د ســـت تهــی و دل نـــا شــاد بگـــرد د

                                         هر شام به کـلبه چــو هـزاران غـــریبــــا ن

                                         حــاصــل نکنـــد مبـلغی, از بهـر دو نــا نی

                                         در پنجه ی فقــر است گــریبــان غـر یبـــان

                                         گم گشته و نالان, به صـد کشور غــیـر, انــد

                                         انــدر پــی روزی, چــه جــوانـان غــریــبان

                                         گــر تــو پــــد ر معنــوئی مـلـت خــو یشــی

                                          از یــاد  مبـــر, دیــده ی گــریـــان غریبا ن

                                          انــدیـشه ی آسـایش ملـــت و گــرت  اســت

                                          بشتــاب بکن خدمت و پـــرسان غـــریبــا ن

                                         ای کاش ز غمخواری و فــرمــان تـو گـــردد

                                         وآن نــرخ و نـــوای وطــن ارزان غـــریبــان

                                         گر نــام نکــــو خواهــی و معمــوری کشـــور

                                         آبـــاد بکــن خــانــه ی و یــــران غــریـبـــا ن

                                          دل هــرد م ( عزیزه ) بــه تـنــم زار بـنـا لــد

                                          از غــصـه و از اشک بــه دامان غـــریبــا ن

                                                                         7/12/2010            

                                                                              هالنــد

به استقبال ماه مبارک رمضان

شب قـدراست وبـرات نوروضیأ میبارد

وه! چه نوریست که ازعرش خدا میبارد


آمـــــــده ماه صیـــام، ماه مبـــارک یـــاران

مغفـــرت بهـــــرما ازسوی خـــدا میبــــارد


دل بمعراج خدا گشت روان وقت سجود

شــــررعشق به محـــراب دُعـــا میبـــارد


همه جاه صـدق وصفا،مسند عــدلست بپــاه

صلح ودوستــی وعــدالت زسمـــا میبـــارد


هــرکه راظلم بـود پیشه ودستوروشعـــار

لعنت حـق بســـرش شــام وصبا میبــارد


دل عاشق ز وصال رخ جانان سرمست

ابــــــرآبستن عشق است وسخـــا میبـــــارد


نا امید ازدرحق نیست «زریر» گرچه زوی

همچو بـاران همه وقت سهـووخطا میبــارد

ح. زریـــــر 30.08.08

میـــــریزد بر قـــــامتم انبار گل

دلنشین است جلوه ودیدار گل

برد هـــوشم رابه یغما صبحدم

خنــده گـل بوی گل رخسارگل

گل به راهم برگ میــریزد هنوز

در شگــفتم من ازاین کردارگل

 غنـــچه راغرق تبسم دیده ام

چون معمایی بود  اســـرار گل

او سراپا گــل بود اینجا دمــــن

موســــم گـل باشد و بازار گل

رحمـــت از دیدار گــل آموختی

قصه و افــــسانه و اشــعار گل

786

قطعه شعر از عبدالعزیز (نازک) یکتن از شاعران شیرین کلام دیارحنظله

جهان یکســــر بهای مـوی نازک     همه عالم بگفتــــــــگوی نــــــازک

ملـــــک اندر فلــک تعلـیــم گیرد     بخوی وخصلت نیکـــــــوی نازک

کند سجده مه وخورشـید واخــــتر    بمحراب خــم ابـــروی نـــــــازک

پری وآدمی وحـــور و غلـــــمان    اسیر زلف غنبـر بـــــوی نـــــازک

بصحرا لالـــه را بر دل نهد داغ     خدنگ نـــــرگس جــــادوی نـازک

کند شرمنــده سرو بوستـــــــانرا     نهد گرقامت دلجـــــــوی  نــــازک

محبت چنـــگ زد برآستینـــــــم      کشاکش میکند با سوی نــــــــازک

بهردو چشــم هجـرت دیدهء خود     کنم سرمـــه زخـاک کـــوی نازک

از آزن بنشسته گل برفرق شاهان    که دارد شمهء از بــــــوی نــازک

طبیب از بسترم برخیز و بــگـذر    نـــداری گر بکـــف داروی نـازک

حیات مردهء صـــدسالــه بـــاشد     شــراب آن لب لوء لــــوی نـازک

بســان فاخـــتـــه دارم بگــــردن     کمنـــد از رشــتــهء گیسوی نازک

عزیزم دارم امیـــــد از خــــداوند

بوقت مــرگ به بینـم روی نازک

اسیران جفا

ما عاشق و شیدای توای ذات خداییم
در راه رسیدن به تو ازخویش جداییم

در کعبه وبُتخانه وهم دیر و کلیسا
ما در طلب عشق تو و وصل و لقاییم

با لطف تو اشرف شده آدم بدو عالم
افزون زملک قبله ی مخلوق تو ماییم

هستیم به خلقت همه ازگوهرواحد
خاکیم ولی زنـده ازآن نورصفاییم

قومی به خطا رفت چو ابلیس به تکبر
از او بگریزیم و همه سوی توآییم

بربنده ی توهرکه ستم کرد خدایا
در راه نجاتش همگی دست دعاییم

آیات تورا برکف بیگانه نهادند
فرعون شـده حاکم و درچنگ بلاییم

در کابل و بیروت و یا غـزه و بغـداد
در آتـش بیداد اسیریم و فناییم

شـد حکم تو ودین تو پامال ستم ها
بااین همه گویند که مردان خداییم

یارب توبما نصرت و توفیق عطا کن
مظلوم و ستمدیده ، اسیـران جفاییم

بگذاربه عصیان«زریرت» قلم عفو
لطف و کرمی کن که درسهووخطاییم

ستراسورگ
فرانسه

این غزل در زمان حمله رژیم صیهونستی اسرائیل بر باریکه غزه سروده شده است.

.2009 20.02

فراق دوست مرا ساخت بی قرار آخر     بگــــــــــرد خاک درش کرد انتظار آخر

بگفت بلبلی وقت سحـــربزیروبمـــــم      گذشــــــــــت نوبت گل فصل نوبهارآخـر

رسید وقت خزان و شدند گلهــــا هــم      خراب وزیر وزبر شد بخاک و خار آخر

هزار عیش وطرب در جهان بیارایی       و می بیاد اجل گردی خاکســــارآخــــــر

اگر بدور زمان تخــت سلطنت داری       چسود زیر لحـــد خواهی رفت زار آخر

نصیحت کنمت دل بروزگار مبـــــنـد       بحسرت زن و فـرزند ورزوگارآخـــــــر

مکن ز دست جدایی شکایت ای محوی

که میرویم  ز جان سوی گلعـــذار آخر

قشنگ است که قشنگ است

یار من چه خوشنمایی سـروپا قبا قشنــگ است

نوگل وشــــیرین ادایی عشوه و ادا قشنگ است

گه سراغ دل نگـــــــــــیری زشکسته و اســیری

گل من چه سخت گیری بتواین جفاقشنگ است

بدوچشم گل پرستت به نگاه شـــــوخ مــــستت

به کـف سفید دستت به به حنا قشـــــنگ است

خم زلفـــــــــــــــک سیاهت برخ چو روی مــاهت

بخدا خدا گواهـــــــــــت طره سیا قشــنگ است

حالتی فسرده و زار دل خونچکــــــــــــان بیـــمار

غصه و سرود و اشــــعار بخدا مـــراقشنگ است

صــــــورت چـــــو آفـــتابت لب میگـــــون و عنابت

بدوچشم نیم خوابت تو بگو چرا قـــشنگ است؟

تا ترا او آفـــریده دست از قلــــــــــــــــم کشیده

بجهان چو تو ندیده صنــــــــع کبریا قشنگ است



مستی

مهرخ من شراب ده تا که خـــــــــــمار بشکنم

باز حــــــــــــریف گل شوم جوش بهار بشکنم

هـــــــوش ربوده از سرم مستی یاد چشم او

تا بکجا پیاله را شـــــــــــــــب از خمار بشکنم

امشب خوشست مستیم بهرچه غافلی زمن

خیز بده قدح مرا تا که قرار بشـــــــــــــــــکنم

ناله و گریه تا بکــــــــــــی رنج خمار تا به چند

رسم ســــــــــکوت را مگر در این دیار بشکنم

خرقه به آتش افــــــــــــگنم لاف ریا نمی زنم

توبه و عهد سست خود من آشــــکار بشکنم

رحمت ما خیال تو لجه پر طــــــــــــلاتم است

بلبل این باغ و گلم صوت هزار بــــــــــــشکنم